[080318]ว่าด้วยเรื่อง"เพื่อน"
ปิดเทอมมาได้2สัปปะดาแล้ว น่าเบื่อจัง เพราะไม่ได้เรียนพิเศษแบบคนอื่นเค้า ด้วยเหตุผลว่าขี้เกียจ
ความขี้เกียจนี่เหมือนโคลนติดล้อ(เอาแล้วไงล่ะมึง)ทำให้ชาติเราพัฒนาไปได้ช้า
แต่ถ้าขี้เกียจแล้วนานๆจะขยันที แบบเต็มที่สุดๆ
อันนี้ก็แล้วแต่
55555
ไม่ได้มาอัพนาน
ตอนนี้เลิกหวังกับผลตอบรับจากการทำบล็อก หรือ ไดอารี่ หรือแม้กระทั่งการแต่งฟิคที่แสนจะโปรด
ปราน
มีคนเตือนสติว่า ถ้าทำไปด้วยใจรัก ก็อย่าไปหวังผล
ทำบล็อกก็เหมือนกัน เอาไว้ขีดๆเขียนๆ อ่านเล่นเองดีกว่า
ไว้วันหลังเราย้อนมาดู เราก็จะได้เห็นพัฒนาการของตัวเอง
ไม่ใช่ทำแล้วเอาลิ้งไปให้คนนั้นคนนี้ เม้นด้วยนะๆ แล้วก็ไปเม้นของคนอื่นแล้วก็ฝากของเรา
ถ้าไม่ได้เม้นกันด้วยใจ ก็อย่าดีกว่า
.
.
ปิดเทอมนี้ก็อยากจะอัพให้ทุกวัน เขียนอะไรที่เป็น"บทความ"จริงๆ สามารถให้ความรู้หรือคติชีวิตได้
โตแล้ว อยากทำอะไรมีสาระบ้าง
ประเดิมด้วยเรื่องแรก เรื่อง"เพื่อน"แล้วกัน
เพื่อนเป็นบุคคลที่มีความสำคัญรองจากครอบครัว แต่เดี๋ยวนี้ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า
เพื่อเป็นบุคคลที่สำคัญพอๆกับครอบครัวเลยก็ว่าได้
ความสัมพันธ์ของเค้ากับเพื่อน เค้าถือว่าอยู่ในระดับครอบครัวเลยล่ะ
เมื่อก่อนยังไม่ค่อยสนิทกับเพื่อนมากเท่าไหร่ แต่ก็รักเพื่อน ตามเพื่อน
แต่พอขึ้นม.ปลาย ก็สนิทกับเพื่อนมากขึ้น ทั้งเพื่อนตอนม.ต้นและเพื่อนใหม่ที่เพิ่งมาคบกันตอนม.
ปลาย
พวกเราก็ผ่านเรื่องช็อกๆมากันเยอะนะ
ทำให้เค้ารักพวกแกมากขึ้น เค้าก็ไม่รู้ว่าบางทีนิสัยเก่าๆ เอาแต่ใจ ชอบไม่รอเพื่อน(หมายถึงเรื่องเรียน
เรื่องทำงาน)หรือเห็นแก่ตัวของเค้ามันกลับมารึเปล่า
แต่ว่า เค้าก็พยายามช่วยเหลือเพื่อนทุกคนแบบเต็มความสามารถที่สุด
ถึงบางทีจะไม่สะดวก หรือขี้เกียจ(สันดานที่แก้ไม่หาย)แต่ก็ทำเต็มที่
หลังจากที่เกิดเรื่องกะคนนั้นอ่ะนะ(ไม่อยากจะพูดชื่อ) เค้าก็พยายามรักษาเพื่อนๆกลุ่มนี้เอาไว้ให้ดี
เค้าไม่อยากถูกเพื่อนเกลียด ไม่อยากถูกนินทาลับหลัง
เพราะฉะนั้น เค้าเลยทำดีกับเพื่อนมากๆ เท่าที่จะทำได้
เท่านี้ก็พอดูออกแล้วใช่มั้ย ว่าเค้ารักเพื่อนมาก
ส่วนเรื่องเพื่อนเก่าคนนั้นอ่ะนะ....ทุกวันนี้ พอหายโกรธแล้ว เค้าก็มานึกนะ
ว่าเราเองก็ผิดรึเปล่า แต่ก็นะ อะไรผ่านไปแล้วก็ผ่านไป
เค้าไม่โกรธแล้ว แยกกันแล้วก็ทางใครทางมัน จำแต่เรื่องดีๆ
เค้าอยากจะแค้นจะอะไรก็ช่างเค้า เราอโหสิเรื่องที่เค้าทำผิด
แล้วเรื่องที่เราทำผิดต่อเค้า ก็ยอมรับว่าเราผิด เค้าจะแค้นก็แค้นไป แต่เราไม่ต่อความยาวสาวความยืด
มันบั่นทอนสุขภาพจิต
.
.
.
สรุป...เมื่อมีเพื่อนดีๆแล้ว จงรักษาเค้าไว้ หมั่นย้อนมองดูตัวเอง เราอยากได้อะไรจากเค้า
แล้วเราทำให้เค้าแล้วรึยัง แล้วเค้าให้คืนกลับมาบ้างมั้ย
ถ้าเราพอใจทำให้ฝ่ายเดียว มันก็เป็นความสุขของเรา เป็นการให้ที่ไม่หวังผลตอบแทน
แต่ถ้าเราหวังอะไรกลับอย่างจริงๆจังๆ เมื่อนั้นมันจะไม่ใช่เพื่อนที่แท้จริง มีแต่ผลประโยชน์
....เพื่อนต้องช่วยเหลือกัน ถ้อยทีถ้อยอาศัย
ไม่ใช่ แกทำนู่นทำนี่ให้ชั้นนะ
อย่างน้อย.....แลกกันทำก็ยังดี
เราจะได้อะไรจากการคบคนๆนึงเป็นเพื่อนเยอะมาก
แล้วคบทีกี่คนล่ะ ก็ยิ่งได้เยอะเท่านั้น
ถ้าครอบครัวเป็นเหมือนน้ำ
เพื่อนก็เป็นเหมือนข้าว
เราน้ำขาดไม่ได้ แต่จะกินแต่น้ำก็คงไม่ได้....ต้องกินข้าวด้วย
ชีวิตถึงจะอยู่ได้
วันนี้พอแค่นี้ดีกว่า
เรื่องหน้าเรื่องการเมืองแล้วกัน
"การเมืองในมุมมองสาวสิบเจ็ด" 555 ถ้าไม่มีไรผิดพลาด จะอัพความคิดเห็นเรื่องการเมืองที่กำลังคุกรุ่น
บ้านเมืองกำลังจะล่มจม เพราะคนไทยทะเลาะกัน
OK ไปดีกว่า
